Berts Bulletin: Pfudding pfapa

zondag 27 maart 2011 01:00

Zoals uit vroegere teksten misschien al is gebleken, heb ik een broer en twee zussen. En daarover is heel wat te vertellen. Niet alles uiteraard, er lezen volwassenen mee... Deze week is de jongste, mijn broer, het dankbare onderwerp. Daarna volgen mijn twee zussen en om eerlijk te zijn zal ik ook een fijn verhaal over mezelf vertellen. En zo heb ik voor vier weken stof om over te schrijven. Waar een groot gezin al niet goed voor is…
Mijn broer was als kind nogal verzot op erg lopende chocoladepudding. Met de nadruk op 'lopende', het waarom daarvan blijkt nog wel.

Tijdens de zomer gingen we met de hele bende voor een hele tijd naar de gezonde buitenlucht van de Antwerpse Kempen. Van 's morgens tot 's avonds konden we daar ravotten en onze fantasie de vrije loop laten gaan.
Bijvoorbeeld: Achter de bungalow stond een bunker uit de tweede wereldoorlog en het was voor ons een vaststaand feit dat daar de geest van een droevige soldaat verbleef. Gelukkig was hij bang van gras, waardoor hij niet in de tuin durfde te komen. Af en toe kwam bovendien een tante en een nonkel uit Duitsland op bezoek en die arme man uit de bunker leed aan 'germanofobie'. Hij kreeg de rillingen over de rug als hij Duits hoorde. Dit verzin ik nu ter plaatse. Om maar te zeggen : het was daar een fantasierijke plaats. Genoeg uit mijn duim gezogen, ik ging het hebben over mijn broer en lopende pudding.

Ik zie hem daar nog zitten. Klaar en duidelijk, waarschijnlijk omdat de hele knoeiboel door mijn vader is gefilmd en nog vaak met veel plezier is bekeken. Mijn broer zat in het gras onder een boom zijn favoriete vieruurtje op te smullen. Zoals al gezegd : het was nogal een vloeibare maaltijd. Of was het lepeltje te klein? Misschien werd hij als vijfjarige uit zijn concentratie gehaald door de priemende camera van mijn vader en het gelach van de toeschouwers? De pudding liep nog voor hij zijn doel kon bereiken op kleine beentjes of in het gras.
'Knoeiboel' was wel het juiste woord. Een deel van de voortvluchtige pudding werd als zonnecrème gebruikt, een ander deel viel op de grond en werd samen met enkele grassprietjes opgegeten. Een minderheid kwam terecht in de kleverige mond.
En mijn vader maar filmen. Ik denk dat het beeld niet al te stabiel was. En dat werd nog erger toen het puddingmonster gorgelend zei: "pfudding pfapa."

Tot de volgende kriebel. Dan is mijn jongste zus het onderwerp.
Groeten,
Bert